Crysis 2 Review (Xbox 360)

Het heeft even geduurd maar sinds vorige week ligt Crysis 2 in de winkelschappen, de nieuwe first person shooter van Crytek. Met Farcry in 2004 en voorloper Crysis in 2007 liet deze studie zien al zien over bijzonder veel talent te beschikken. De vraag is of zij deze lijn door weten te zetten met het vervolg.

Het verhaal van Crysis 2 heeft weinig om het lijf. In essentie wordt New York binnen drie jaar overspoeld door aliens die een eng virus met zich meebrengen. Dit virus dreigt de hele mensheid uit te roeien. Als marinier Alcatraz kom je in het bezit van een nanosuit die je ongekende mogelijkheden geeft om het alien tuig te lijf te gaan. In welke relatie je staat tot de main protagonist uit de eerste Crysis, zal ik niet verklappen want dit doet afbreuk aan het verhaal.

Wat meteen opvalt aan Crysis 2 zijn de oogstrelende graphics en belichtingstechnieken, zelfs op een relatief oudere console als de Xbox 360. Vanzelfsprekend is de door mij gespeelde xbox 360 versie inferieur aan de PC versie, maar dat mag de pret niet drukken. Crysis 2 is een bijzonder mooi spel geworden en heeft een unieke sfeer. Waar je een deprimerend beeld verwacht in de postapocalyptische stad New York, zie je een felblauwe lucht met redelijk wat groen. Mocht er dan toch wat aan te merken zijn. De textures zien er van dichtbij wat korrelig uit en zo nu en dan daalt de framerate enigszins, maar dit is nauwelijks een bron van zorg.

Waar het uiteindelijk omdraait is de gameplay en Crysis 2 weet ook hierin te overtuigen. Je wapentuig voelt heerlijk en gebalanceerd en de controls voelen intuïtief en soepel aan. Het wisselen van je “nanosuit vaardigheden” gaat redelijk eenvoudig.  Crysis 2 is uniek omdat je nanosuit je ondermeer mogelijkheden biedt als stealth en armor, die je respectievelijk op de RB en LB knopt kunt activeren. Daarnaast heb je nog talloze “addons” die je op je wapentuig kunt zetten en “perks” die je leven eenvoudiger maken. De artificiële intelligentie van je tegenstanders is van een bijzonder hoog niveau. Tegenstanders flanken, nemen dekking en sluiten je in als ze je opmerken in de drukke straten van New York.

De gameplay van Crysis 2 is in één zin te beschrijven, “fun all the way”.

Direct duidelijk is dat Crysis 2 géén run-and-shoot-game is. Je bent afhankelijk van je suit en de vijand zal op je tactieken anticiperen. Gebruik je bijvoorbeeld veel stealth, dan zullen de aliens later in de game uitgerust zijn met infrarood. Door de slimme controls kun je nu meer aandacht besteden aan niet alleen met wat je de vijand benadert, maar ook hoe. Elk level bestaat uit grote ruimtes, met een hoop opties om de vijand naar een andere wereld te helpen. Voor een game die echter claimt ‘oneindig’ veel manieren te hebben, waren de tussenstukjes en missies verrassend lineair. Echter is dat slechts een kanttekening bij de claim, want de game geeft zeker een gevoel van schaal. Op de moeilijkheidgraad “normal”  is het geen eenvoudige klus om Crysis 2 uit te spelen. Ben je een doorgewinterde speler, dan kun je met de “veteran” en “supersoldier” moeilijkheidgraad aan de slag. De gameplay van Crysis 2 is in één zin te beschrijven, “fun all the way”.

Crytek heeft veel aandacht besteed aan het geluid en de soundtrack. In de binnenstraatjes van New York worden de atmosferische geluidseffecten van je afgevuurde wapens extra verstrekt door een scherpe echo. Ik waan mezelf hierdoor op de filmset van “Heat”. Kan iedereen zich nog het vuurgevecht herinneren na de bankoverval? De soundtrack van Hans Zimmer is bombastisch, opzwepend en draagt bij aan de sfeer van het spel.

De multiplayer doet in mij veel opzichten denken aan Call of Duty. Crysis 2 multiplayer bevat zes spelvormen, waarvan ik er slechts twee uitvoerig heb gespeeld: Team Instant Action en Alien Crash Site. In elke vorm strijden twee partijen tegen elkaar, de Marines tegen de Cell. Team Instant Action is een standaard team-deathmatchvariant waarin elk team binnen een bepaalde tijd meer punten moet proberen te scoren dan de tegenstander. Links onderin het scherm is een radar te zien waarop de positie van vijandelijke spelers met rode stippen wordt aangegeven. Alien Crash Site is van een heel andere orde: dit is een soort variant op Capture The Flag. Hierbij wordt een locatie gemarkeerd door een buitenaards ruimteschip dat over New York vliegt. Het is zaak als eerste op deze locatie komen en daar stand te houden. Het team dat de locatie bezet weet te houden, verdient een punt, waarna de aliens ergens anders weer een nieuwe locatie markeren. De multiplayer is zo opgezet dat je na ongeveer 60 uur de topklasse hebt bereikt, waarna je weer met extra’s opnieuw kunt beginnen. Verder redelijk conventionele opties: 4 klasses, 20 modes en clan support. De maps voelen gevarieerd aan maar zijn qua schaalgrootte kleiner dan die in Call of Duty.  Al met al denk ik dat de levensduur van de multiplayer niet lang zal zijn. Hiermee lijkt het teveel op de multiplayer van Call of Duty en bespeur ik te weinig inventiviteit en creativiteit.

Crysis 2 is een prachtig spel geworden. Een goede art direction, unieke sfeer, sterke singleplayer en artificiële intelligentie maken Crysis 2 tot een verplichte aankoop voor eenieder die het “first person shooter genre” een warm hart toedraagt.

Score: 89

Copyright © 2011 Snatcher NL

Darksiders Review (Xbox 360)

In Darksiders heb je de controle over WAR, één van de vier “ruiters van de Apocalyps” die naar de aarde reist met het idee dat deze planeet zijn ondergang tegemoet gaat, terwijl dit in werkelijkheid niet zo is. WAR wordt beschuldigd voor het aanstichten van de oorlog tussen hemel en hel en de voortijdige aanvang van de Apocalyps. Nu is het WAR’s beurt om zijn naam te zuiveren en te ontcijferen wat de werkelijke toedracht is.

“Een hybride van God of War en Zelda”

De gameplay van Darksiders is het best te omschrijven als een hybride van God of War en Zelda, gecompleteerd met het alom bekende Z-targeting systeem, voor degene die de Nintendo 64 versies van Zelda hebben gespeeld.  De “quick time events” uit God of War zijn eveneens nauwkeurig gekopieerd en voelen intuïtief aan.

Gelukkig is Darksiders geen dertien in een dozijn “hack en slash” spel.  Dankzij een zeer uitgebreid “control schema”, de omvangrijke uitrusting en wapens waarover WAR kan beschikken en de talloze kerkers en puzzels die verdacht veel lijken op die van Zelda, is het spel een stuk uitdagender en interessanter geworden.

Darksiders telt in totaal vijf kerkers.  Net als in Zelda heb je een kompas die je laat zien waar al de schatten verborgen zijn. Net als in Zelda heb je puzzels, diverse objecten die je kunt verplaatsen en eindbazen die met het nodige denkwerk verslagen kunnen worden, zoals altijd met behulp van een voorwerp die je in de kerker hebt gevonden. De boemerang die je tegen een eindbaas kunt gebruiken, maakt eveneens zijn intrede in dit spel. En net als in Zelda heb je een paard waarop je kunt rijden. Al ziet deze brave viervoeter er veel gelikter en stoerder uit dan zijn vredige evenbeeld Epona. En als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl, heb je net als in Zelda een Navi. Echter is de “sidekick” die je dit keer van de nodige hints voorziet een stuk minder sympathiek en sinisterder. Bijster origineel is het niet maar dat mag de pret niet drukken.

“Het is goed te zien dat de designers vol overgave aan dit spel hebben gewerkt”

Het verhaal komt langzaam op gang, maar heeft een heel aardige twist en houdt je aandacht gedurende het hele spel vast. Grafisch is het spel bijzonder genietbaar. Zowel de aankleding van de levels als wel de animaties en de vormgeving van de personages zijn namelijk zeer indrukwekkend. WAR ziet er zelf wat cartoonesk uit en doet denken aan de “death knight”uit World of Warcraft.

De omgevingen in Darksiders zijn eveneens van een hoog niveau en bevatten veel detail. Het is goed te zien dat de designers vol overgave aan dit spel hebben gewerkt. De soundtrack is niet bijster bijzonder maar ook niet teleurstellend te noemen. De dialogen van de karakters zijn ingesproken door een aantal bekende acteurs waaronder Mark Hamill.

Ondanks de vele sterke punten, heeft Darksiders voor zijn kaliber een korte speelduur. in circa 15 uur is het spel uit te spelen en dit mag teleurstellend genoemd worden. Een originaliteitsprijs zal Darksiders evenmin winnen. Nochtans is het spel zo goed in elkaar gezet en levert het zoveel spelplezier op, dat het niet mag ontbreken in je collectie.

Score: 85

Copyright © 2010 Snatcher NL

PSP Go Review

De PSP Go is de opvolger van de PSP-3000, die al een tijdje uit is. Het apparaat ziet er sexy en cool uit en past makkelijk in je broekzak. Iets wat je van de oudere modellen niet kunt zeggen. De logge en zware behuizing laat tijdens een treinreis weinig bewonderende blikken na en geeft niet het gevoel dat je een ultracoole gadget in handen hebt. De PSP Go heeft dat wel! Het meest opvallende kenmerk in het design is het slidescreen, de buttons zijn kleiner van formaat en het analoge pookje zit op een andere plek. Qua design heeft de PSP Go wel wat weg van de IPhone, alleen vind ik het heel jammer dat Sony geen gebruikt heeft gemaakt van een touchscreen.

“PSP Go presteert niet beter dan zijn voorgangers”

De PSP Go presteert niet beter dan zijn voorgangers en dit mag opmerkelijk genoemd worden, vooral als je je realiseert dat deze handheld circa 100 euro duurder is dan de PSP 3000. Er zijn geen PSP Go Only titels, de games zijn niet mooier of sneller. Toch zijn er enkele leuke noviteiten. Het scherm is kleiner maar wel een stuk helderder en scherper. En nog een handige feature is dat je je spel nu kunt pauzeren, vervolgens een film kunt bekijken of iets anders gaat doen.

Menigeen was verrast door de aankondiging  dat deze nieuwe portable handheld geen UMD drive zou hebben en stelden hier direct vraagtekens bij. Ik moet zeggen dat ik wel wat voel voor het idee om spellen te downloaden en niet een hele hoop UMD schijfjes met me mee hoef te zeulen. Bovendien als je spel koopt via de PSN store, blijft deze voor altijd beschikbaar op je account. Met het 16 gig interne geheugen, kun je nog altijd circa 20 spellen opslaan op je PSP Go en dit is genoeg voor een vakantie. Mocht je dit te weinig vinden, heeft de PSP Go een slot voor een extra 16 gig kaart.

“aanbod op de PSN store is zeer karrig”

Wat mij echter treurig stemt is het huidige aanbod op de PSN store. Sony beloofde PSP Go bezitters, dat de  huidige UMD titels overgezet zouden worden naar de PSN store. Deze belofte maken zij niet waar, het aanbod is zeer karrig te noemen. Vooral als je dit afzet tegen het aanbod in de Amerikaanse en Japanse store. Titels als Crisis Core, Dissidia, Star Ocean 1 en 2 zijn bijvoorbeeld helemaal niet te vinden in de digitale shop. Daarnaast zijn de prijzen van de spellen vaak duurder dan de UMD titels die je aantreft in een winkel. Dit laatste gegeven speelt bij mij zo’n nadrukkelijk rol dat ik sterke twijfels heb over de levensvatbaarheid van deze nieuwe handheld. Ik adviseer dan ook iedereen om rustig te wachten met een aankoop. De PSP Go is geen blijvertje, zolang het aanbod op de PSN store blijft zoals deze nu is. Een gemiste kans!

Batman Arkham Asylum Review (Xbox 360)

Batman Arkham Asylum is het zoveelste superhelden spel waarin de gemaskerde man met cape centraal staat. Of Batman Arkham Asylum de zoveelste teleurstelling is of de hoge verwachtingen weet in te lossen, lees je in onderstaande review.

Toen ik hoorde dat een relatief onbekende studio Rocksteady uit London dit nieuwe Batman spel zou gaan ontwikkelen, was ik redelijk sceptisch en met mij velen. Rocksteady wist in de afgelopen jaren alleen Urban Chaos Riot Response uit te brengen, en dit was nu niet een onmiskenbaar hoogtepunt. De demo van Batman Arkham Asylum daarentegen, die al een tijdje op Xbox Live te vinden is, stemde mij echter gelijk hoopvol.

Het verhaal van Batman speelt zich dit keer, zoals de titel doet vermoeden af in Arkham Asylum, de plek waar alle criminele gekken worden opgesloten. Bij aanvang van het spel vangt Batman op een eenvoudige wijze zijn aartsvijand Joker. Batman vraagt zich dan ook direct af wat Joker in zijn schuld voert en of er niet sprake is van een duister complot. Zonder teveel van het plot te verklappen, kan ik zeggen dat het verhaal zeer ingenieus, serieus en duister van aard is. Niet verwonderlijk want het script is geschreven door Paul Dini, ondermeer verantwoordelijk voor een aantal scripts van Batman the Animated Series. Hij verzorgde ook de animaties en regie  van een aantal afleveringen. Het is ook heerlijk om in dit spel de vertrouwde stemmen te horen van Kevin Conroy (Batman), Mark Hamill (Joker) en Arleen Sorkin (Harley Quinn). Het zit dus wel snor met het plot en de audio.

Maar alles draait natuurlijk om de gameplay en ook in dit opzicht weet Batman Arkham Asylum te overtuigen. Het knokken begint relatief eenvoudig en is een kwestie van aanvallen of counteren. Met de X knop voer je een gevechtsactie uit en als je deze juist timed is het mogelijk om combo’s te maken. Met de Y knop kun je counteren en met de B knop sla je je vijand bewusteloos met je cape waarna je weer rake klappen kunt uitdelen. De A-knop is zeer handig bij het ontwijken van je vijanden en een absolute must later in het spel. De gevechten zijn op een zeer goede wijze geanimeerd en komen zeer waarheidsgetrouw over.  Als een echte martial artist ga je het gespuis te lijf.  Je hebt zelfs de mogelijkheid om op het eind van het gevecht een aantal geweldige knock-outs uit te voeren die in slow-motion worden weergegeven. De eenvoudige confrontaties in het begin van het spel stellen niet veel voor. Later in het spel zijn deze aanmerkelijk moeilijker en kun je onder andere criminelen met honkbalknuppels, messen en machinegeweren verwachten en dan hebben we het nog niet eens over de gevechten tegen de ontsnapte superschurken. Naast de Joker maken Killer Chroc, Harley Quinn, Scarecrow, Bane, Zsasz, Poison Ivy en de Riddler hun opwachting in het spel. De confrontaties met deze superschurken zijn erg leuk maar kennen helaas geen hoge moeilijkheidsgraad. De oplossing om de schurken te verslaan ligt vaak erg voor de hand. Bovendien komen niet alle bekende schurken aan bod. Wel ben ik bijzonder te spreken over de confrontaties die je zult hebben met Scarecrow. Deze zijn zo uniek van aard, dat ik deze niet verder zal verklappen.

In dit spel, wat het best te omschrijven is als een “stealth actie” game, zal je voortdurend slim te werk moeten gaan als je tegenover een overmacht staat. Gelukkig heb je de beschikking over de gadgets van WayneTech, die het leven als superheld makkelijker maakt. Denk aan de Batclaw om obstakels te verplaatsen, explosieven om zwakke muren op te blazen en een mobiele kabelbaan om ravijnen over te steken. Naarmate het spel vordert, word je arsenaal aan gadgets die je in staat stellen om op plekken te komen die eerder onbereikbaar waren steeds groter. Door goed gebruik te maken van je omgeving kun je snel en genadeloos toeslaan. In Batman Arkham Asylum heb je tevens een enorm voordeel in de vorm van de Detective Mode. Via deze Vision Mode zie je tegenstanders door muren heen, of ze bewapend zijn en alle interactieve voorwerpen zijn extra duidelijk.

Naast het hoofdverhaal kent het spel vele “mini games” die volledig optioneel gespeeld kunnen worden. Zo zal de Riddler continu met zijn raadsels proberen om je op het verkeerde been te zetten. Kun je diverse audio fragmenten en “trophies” vinden. En zit er zowaar een heuze challenge modus in, die de levensduur van het spel aanmerkelijk verhoogt.  In deze modus moet je onder steeds zwaardere omstandigheden alle criminelen uit zien te schakelen. Om tot een topscore te komen, moet je niet alleen snel zijn en ongezien blijven, maar ook vijanden op een specifieke manier uitschakelen. Erg pittig, maar ook erg gaaf als het lukt. De challenge modus kent in totaal acht maps. Men mag verwachten dat het aantal maps via “downloadable content” uitgebreid zal worden.

Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt, maar ik ben bijzonder te spreken over dit spel. Grafisch is het een juweeltje en draait het spel bij uitzondering dit keer prima op de Unreal Engine. De gevechten voelen speels en heerlijk aan. De detective mode en het rijke arsenaal aan gadgets waarover je beschikt, verrijken het spel. En de talloze “mini games” waaronder de toffe challenge modus verhogen de levensduur. Een punt van kritiek is de lage moeilijkheidsgraad en het design van sommige levels had wat complexer en uitdagender gemogen. Dit laat onverlet dat Batman Arkham Asylum het beste superhelden spel sinds tijden is. Mocht je geen Batman fan zijn staat niets je in de weg om deze titel toch aan te schaffen. Een verplichte koop!

Score: 92

Copyright © 2009 Snatcher NL

Mass Effect Review (Xbox 360)

In het jaar 2183 tijdens een ontdekking op Mars, krijgt de mensheid eindelijk de gelegenheid om door middel van buitenaardse technologie, de zogenaamde mass relay’s, interplanetair te reizen. Als John Shepard voer jij het commando over de Normandy en is het je taak om alle gevaren te trotseren. Tijdens je ontdekkingsreizen merk je dat niet alle alien rassen gesteld zijn op je aanwezigheid. Vooral als blijkt dat jij één van de uitverkoren bent van de senaat om de rust in het universum te bewaren.

Bioware komt met dit zeer ambitieuze spel tegemoet aan de RPG liefhebbers op de Xbox 360. De ontwikkelaar heeft onmiskenbaar veel ervaring en wist met Knights of the Old Republic, één van de beste RPG’s van de afgelopen jaren op de markt te brengen. Wij keken dus reikhalzend uit naar deze titel.

Zoals het een goed RPG betaamt, kun je bij het begin van het spel je karakter samenstellen. Zo wordt je in de gelegenheid gesteld om het gezicht van je hoofdpersonage geheel naar wens aan te passen. Kun je opteren voor drie verschillende achtergrond scenario’s: Earthborn, Colonist en Spacer. En tot slot kiezen uit zes verschillende klassen: Soldier, Engineer, Adept, Infiltrator, Vanguard en Sentinel. Vanzelfsprekend heeft elke klasse zijn voor- en nadelen. Zo heeft een soldier de mogelijkheid om in alle wapens te trainen, maar kan bijvoorbeeld geen gebruik maken van “tech” en “biotic” vaardigheden. Met “tech” vaardigheden kun je goed beveiligde systemen ontsleutelen of wapens van vijanden onklaar maken. Met “biotic“ vaardigheden kun je vijanden bevriezen of zelfs in de lucht laten zweven. Vergelijk het met een soort “tovenaar“ op het slagveld. Door de riante keuzemogelijkheden heeft het spel een hoge replay waarde.

Mass Effect is zonder enige twijfel een grafisch juweeltje op de Xbox 360. De animaties tijdens de conversaties met andere karakters zijn geweldig. De emoties spatten van je scherm af en je leeft hierdoor daadwerkelijk mee met het hoofdpersonage. Zoals je gewend bent uit Knights of the Old Republic, heb je ook in Mass Effect diverse gesprekopties. Ditmaal vertaalt in een gesprekswiel waarbij je kunt kiezen uit goede, neutrale of kwade opmerkingen. Uiteindelijk loont het om te experimenten met de diverse gesprekopties en neemt het verhaal soms een andere wendig aan door je keuzes die je maakt. Ik zeg nadrukkelijk soms, aangezien de uitkomsten vaak gelijk zijn. Hierdoor ga je wel twijfelen aan het nut van dit gespreksysteem. Knights of the Old Republic was in dit opzicht een stuk uitgebreider. Ook op grafisch gebied is niet alles koek en ei. Mass effect vertoont keer op keer hinderlijke popins bij het laden en opbouwen van textures. Van een spel van dit caliber zou je verwachten dat dit gedurende de lange ontwikkelperiode tot de verleden tijd zou behoren. Gelukkig bederft dit echter niet de spelvreugde.

Van Bioware verwacht je bij het actiegedeelte vaak een turnbased systeem, zo niet bij Mass Effect. De ontwikkelaar heeft besloten om het deze keer te wijzigen in een soort first person shooter die men nog het meest kan vergelijken met Gears of War. Geheel in dit stijltje kun je met de A-knop rennen en vervolgens achter een muur verschuilen. Toch merk je na een speelsessie dat dit gevechtssysteem niet feilloos is en worden de gebreken merkbaar. Zo is het vaak niet mogelijk om over een muurtje te springen en is de AI van je teamleden, die je commando’s kunt meegeven (a la Ghost Recon), eerder hinderlijk te noemen omdat je maten telkens in de weg lopen. Niettemin speelt Mass Effect bijzonder lekker weg en zal het nog een hele tijd duur voordat er een spel uitkomt die alle gameplay-elementen op de juiste wijze weet te implementeren.

Nogmaals kent het spel behoorlijk wat technische mankementen maar is de spelervaring zo bijzonder dat ik iedere liefhebber van RPG’s adviseer om Mass Effect te spelen. Bioware heeft een uniek SCIFI avontuur gemaakt die voor iedereen toegankelijk is. Overigens zijn de soundtrack en de voice-acting briljant te noemen.

Score: 87

Copyright © 2009 Snatcher NL

Valkyrie Profile Convenant of the Plume Review (DS)

Ik heb niet altijd tijd om een uitgebreide review te schrijven, vandaar dat ik voor sommige spellen zal kiezen voor een korte beschrijving van mijn eerste uurtjes.

Dit keer is het de beurt aan Valkyrie Profile Convenant of the Plume, het langverwachte vervolg… of is het een prequel (?) op Valkyrie Profile. Het spel verwelkomt je met een prachtig vormgegeven computer generated intro zodat je meteen in de stemming komt. Dit keer speel je Wylfred, een op wraak beluste protagonist die het vanwege de dood van zijn vader heeft voorzien op Lenneth Valkyrie. Ik zal het verdere plot niet verder verklappen, maar dit spel is zeker niet voor de tere zieltjes. Het verhaal is zeer duister en volwassen van aard en zet je zo nu en dan op het verkeerde been.

Developer Tri Ace heeft deze keer een risico genomen, Valkyrie Profile is een strategische RPG en je positioneert je manschappen in een soort grid. Het eerste uur lijkt het alsof het battle systeem redelijk ingewikkeld is, maar na een paar gevechten wordt alles snel duidelijk. Je kunt met maximaal 4 karakters vechten. Door je personages op een bepaalde wijze ten opzichte van je tegenstanders te positioneren, kun je krachtige aanvallen uitvoeren. Dit “mutual assist systeem” blijkt erg belangrijk te zijn. Via getimde en gecombineerde attacks, vul je een krachtmeter waarmee je een special attack kunt uitvoeren de zogenaamde Soul Crushes.

Zoals ik al eerder aangaf is Valkyrie Profile Convenant of the Plume redelijk duister van aard. Je kunt namelijk op elk gewenst moment één van je manschappen opofferen aan Hel, de koningin van Nilfheim. Voordeel is dat dit opgeofferde karakter dan ontastbaar wordt en het winnen van een battle is hierna kinderlijk eenvoudig. Bijkomend nadeel is dat dit karakter na een battle het loodje legt. Hoeveel van je manschappen je opoffert heeft ook invloed op het einde van het spel en welk filmpje je te zien krijgt.

Klinkt redelijk intrigerend en dat is ook. Mijn bevindingen na de eerste uurtjes met dit spel zijn dan ook overwegend positief, al ben ik minder te spreken over de artificial intelligence van je vijanden. Met de nodige regelmaat is het door de afwachtende houding van je tegenstanders zeer eenvoudig om een battle te winnen en dit zorgt voor een onevenwichtige gameplay-ervaring. Tevens vind ik het jammer dat de cutscenes geen voice-overs bevatten, een aspect wat bij meer spellen van Tri Ace ontbreekt.

Mijn plus en minpunten op een rijtje:

+ intrigerend en lekker duister verhaal, een verademing op de DS

+ je kunt voor god spelen

+ battle systeem is eerst even wennen maar daarna erg tof

- AI van je tegenstanders is tergend slecht, sprake van onevenwichtige gameplay

- moeilijkheidsgraad is laag, wat meer uitdaging zou welkom zijn

- cutscenes hebben geen voice overs

Algemeen oordeel is positief, al had ik stilletjes op meer gehoopt.

Score: 70

Copyright © 2009  Snatcher NL

Bron: screens IGN.com en Gamespy.com

Persona 4 Review (PS2)

De korte tijdspanne in de releases tussen Persona 3 en Persona 3 FES en nu Persona 4, verbaast mij enigszins. Anderzijds ook weer niet want de franchise is zeer succesvol gebleken in Japan en Amerika. Persona 4 bouwt voort op alle unieke elementen van zijn voorgangers en vertelt ook deze keer een uniek verhaal. De protagonist, een high-school student uit Tokyo, vertrekt naar het kleine gehucht Inaba om daar in te wonen bij zijn oom. Zijn komst komt niet gelegen, want er voltrekt zich een brute moord in het voorheen zo vredige stadje. Het lijk van een bekende tv persoonlijkheid wordt tijdens een mistige dag op een obscure plek gevonden en de politie staat voor een raadsel. Als een kennis van de protagonist en zijn twee vrienden vermist wordt, gaan zij op onderzoek uit. Het wordt nog vreemder als blijkt dat het gezelschap zich kan verplaatsen via de “Midnight Channel”, een televisiekanaal die een verbinding legt tussen de “gewone” wereld en een parallelle occulte wereld waar de slachtoffers zijn. Voor onze drie helden blijkt er niets anders op te zitten dan de sprong te wagen en eigenhandig uit te zoeken wat het Midnight Channel precies inhoudt en wat de relatie is met de moorden.

Waar ik mij al eerder in positieve zin uitliet over het plot, zijn ook de relaties tussen de diverse personages uitstekend uitgewerkt. Bij de bezoekjes aan de parallelle wereld blijkt dat de karakters beschikken over bepaalde beweegredenen en angsten en dit maakt hen meer geloofwaardig. Complimenten wederom aan uitgever Atlus die het spel weer op een fantastische wijze heeft gelokaliseerd en vertaald. Het verdient niets dan lof als de dialoog en de “voice overs” passen bij het verhaal en men zich hierdoor verwant gaat voelen met de personages. Er wordt ook gezorgd voor een komische noot in de vorm van het personage Teddy. Deze “speelgoedbeer”, die woont in de parallelle wereld, maakt telkens toespelingen door grappen te maken over beren en dit wekt behoorlijk op de lachspieren.

Net als voorganger onderscheidt Persona 4 zich door een tweedeling. Aan de ene kant ben je een student die zijn best moet doen op school en sociale contacten moet onderhouden. Deze “social links” zijn van belang voor de ontwikkeling van de protagonist.  Aan de andere kant ben je samen met je vrienden actief in de parallelle wereld en heb je de beschikking over je persona’s, schimmen die in je zelf huizen en die je voor je kunt laten vechten. Op den duur kun je aan nieuwe Persona’s komen en wordt het zelf mogelijk om Persona’s met elkaar te kruisen, teneinde een nog sterkere Persona te broeden. De twee werelden houden echter wel verband met elkaar. Je vriendengroep vergezelt je door beide werelden en je relatie met hen in de echte wereld, heeft ook invloed op die in de parallelle wereld.

Persona 4 is één van de beste “dungeon crawlers” die je kunt spelen op de Playstation 2 en het battle-systeem voelt vertrouwd en intuïtief aan.

In de basis lijkt Persona 4 veel op zijn voorgangers en is er op het eerste gezicht weinig veranderd. Men kan eerder spreken van “tweaks” al is het nu mogelijk om naast de protagonist, je overige karakters te controleren in je groep. Persona 4 is één van de beste “dungeon crawlers” die je kunt spelen op de Playstation 2 en het battle-systeem voelt vertrouwd en intuïtief aan. Voor uitgebreide informatie over deze gameplay-elementen, verwijs ik je naar mijn Persona 3 review die je eveneens op dit weblog aantreft.

Persona 4 kent zeker mankementen. Weliswaar is er wat meer variatie in de dungeons waarneembaar en zijn deze kleiner van schaal, maar voelen deze net als voorheen repetitief aan. Als je protagonist het onderspit delft zie je het “game-over” scherm verschijnen, ondanks dat je overige karakters nog in leven zijn. In dungeons die je nog niet eerder hebt bezocht en waarbij het onduidelijk is welke persona’s je moet gebruiken, kan dit voor onnodige frustraties zorgen. Bovendien is bij aanvang van het spel het tempo waarop de gebeurtenissen plaats vinden redelijk tergend te noemen. Al met al duurt het vier uur voordat je de controller ter hand neemt en het spel daadwerkelijk kunt spelen. Kortom niet voor iedereen weggelegd en met name niet voor degene die op zoek is naar een “actie RPG”. De soundtrack bevat weer de typische Japanse pop en rock deuntjes, zoals wij deze gewend zijn uit Persona 3 en zijn niet voor eenieder even toegankelijk.

Met Persona 4 heeft Atlus geen revolutie maar eerder een evolutie teweeg gebracht.

Met Persona 4 heeft Atlus geen revolutie maar eerder een evolutie teweeg gebracht. Het spel borduurt hiervoor te vaak voort op de oude mechanismen van zijn voorgangers en van een echte koerswijziging is geen sprake. Desondanks is Persona 4 een volwaardige opvolger en is de replaywaarde groot.  Liefhebbers van deze franchise raad ik zonder bedenkingen aan om het spel aan te schaffen.

Score: 90

Copyright © 2009  Snatcher NL

Dragon Quest V Review (Nintendo DS)

Voor de fans is het lange wachten dan eindelijk voorbij, Dragon Quest V maakt zijn opwachting. Dit mag ook wel want de oorspronkelijke Japanse Super Nintendo versie dateert van 1992 en is nooit officieel uitgebracht in Amerika of Europa. Opmerkelijk want Dragon Quest V wordt door velen gezien als het beste deel uit de reeks. Ontwikkelaar Square Enix maakt in ieder geval veel goed door een complete 3D remake uit te brengen op de Nintendo DS.  Net als zijn voorganger maakt dit spel handig gebruik van de dual screen van de Nintendo DS. Als speler biedt Dragon Quest V je de mogelijkheid om met de L en R knop het scherm 360 graden te draaien zodat je elke uithoek van de wereld kunt onderzoeken.

Waar de vorige delen steekjes lieten vallen, is dit deel een regelrechte voltreffer vanwege het meeslepende en boeiende verhaal.

Wat Dragon Quest V voor mij uniek maakt is het plot. Waar de vorige delen steekjes lieten vallen, is dit deel een regelrechte voltreffer vanwege het meeslepende en boeiende verhaal. In een tijdsbestek van twintig jaar volg je het leven van de protagonist. Een leven waarin hij geboren wordt, trouwt en een familie heeft. Na verloop van tijd voel je je als speler echt verweven met de personages en de avonturen die zij beleven. Dragon Quest V geeft je als speler het gevoel dat de gemaakte keuzes in het spel echt wat betekenen. Overigens hoef je de eerdere delen niet te hebben gespeeld. Het verhaal van Dragon Quest V staat op zich maar bevat wel kleine referenties naar de vorige delen.

De soundtrack is één van de beste werken van Koichi Sugiyama. Grafisch gezien valt er niets aan te merken op het spel. De gameplay is vertrouwd door de typische random turnbased battles. Het spel heeft een hoog “retrogehalte” maar dat is verklaarbaar gezien zijn oorsprong. Dragon Quest V is innovatief omdat je als speler de mogelijkheid hebt om monsters te recruiten en deelgenoot te maken van je party.  Deze “pokemonachtige-gameplay” bied je veel opties en dit komt de “replay-waarde” ten goede.

Dragon Quest V is een unieke ervaring die je niet mag missen!

Een review behoort tevens de mindere kanten van het spel te beschrijven. Zo vind ik het knap irritant dat je alleen het spel kunt bewaren als je een kerk bezoekt. Ben je in een “dungeon”, dan dien je deze eerst te verlaten om het spel te kunnen bewaren. Het “inventory systeem” is tevens achterhaald en echt niet meer van deze tijd. En indien je weinig op hebt met “random turnbased battles”, schrap deze titel dan definitief van je lijst. Indien je deze mindere punten voor lieft neemt, is Dragon Quest V zonder meer een prima aanschaf en mag het zelfs tot één van de beste RPG’s gerekend worden voor de Nintendo DS. Dragon Quest V is een unieke ervaring die je niet mag missen!

Score: 86

Copyright © 2009  Snatcher NL

Mother 3 Review (GBA)

Mother 3 is het vervolg op Earthbound, door velen betiteld als één van de beste RPG’s van de afgelopen decenia. Earthbound bleek echter niet zo populair in Amerika. Spoedig werd duidelijk dat Nintendo van Amerika hierdoor geen interesse had om het spel te lokaliseren, zodat in november 2006 een aantal fans op het ludieke idee kwam om het spel te vertalen. Twee jaar werkte een team van  vertalers en hackers aan een professionele vertaling en lokalisatie van Mother 3. In Augustus 2007 begon het team uitgebreid te bloggen over hun vooruitgang en dit ging niet onopgemerkt. De site trok meer dan een half miljoen unieke bezoekers. Op 17 oktober 2008 was het dan zover, versie 1.0 van de vertaling werd gepresenteerd aan het publiek. Deze engelstalige versie komt dan ook als een godsgeschenk. Eindelijk kunnen wij Mother 3 spelen op de Gameboy Advance en beoordelen of het spel net als zijn voorganger het predikaat klassieker verdient.

Mother 3 speelt als een oldskool turnbased RPG. De gameplay is redelijk eenvoudig te noemen op één uitzondering. Iedere vijand heeft een muzikaal thema en een bepaalde beat. Als je de beat op de juiste wijze weet te timen, is het mogelijk om een combo-attack uit te voeren waardoor je een krachtige aanval kunt plaatsen. Deze timed sequences zorgen voor meer diepgang in de gameplay.

Een ander pluspunt is de mogelijkheid om van een gevecht weg te rennen waardoor je meer op ontdekking kunt gaan en niet hinderlijk wordt opgehouden. Bovendien zijn er geen random battles in het spel. Je vijanden zijn direct zichtbaar op het scherm en kunnen naar believen ontweken worden. Mother 3 is opgedeeld in acht hoofdstukken (chapters). In bepaalde hoofdstukken speel je een ander karakter en deze variatie zorgt voor een welkome afwisseling.

Mother 3 moet het voornamelijk hebben van het verhaal, het ontwerp van de karakters en de uitstekende humor. Het komt niet vaak voor dat ik een traantje wegpink van plezier. Het verhaal wist mij op sommige momenten emotioneel te raken, danweer af te wisselen met knotsgekke momenten en absurde humor. De karakters worden bijzonder goed uitgediept en dit is voor een RPG van dit kaliber een zeldzame zaak. De engelse vertaling is bijzonder geslaagd te noemen. Een dikke pluim.

De graphics zijn vrolijk en bont en de soundtrack is eveneens van een hoog niveau. Is er dan niets te klagen? De gameplay voelt redelijk lineair en ietwat verouderd aan. Retrofans zullen smullen. Gamers die op zoek zijn naar iets nieuws komen bedrogen uit. Daarnaast is het inventory system echt niet meer van deze tijd. Een karakter kan niet meer dan 16 items dragen (je uitrusting meegeteld) en het is niet duidelijk of je bepaalde items op een latere moment nog kunt of moet gebruiken. Op dit gebied geeft het spel geen enkele aanwijzing.

Naast deze mindere punten is Mother 3 alleen al de moeite waard om het boeiende verhaal. Het is een goed spel maar heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan door zijn lineaire gameplay. Niettemin een prima opvolger van Earthbound die het verdient om gespeeld te worden.

Score: 85

Copyright © 2009  Snatcher NL

Shin Megami Tensei Persona 3 Review (PS2)

Persona 3 kun je vergelijken met een Rivella Light drankje. Een beetje vreemd en beduidend anders dan de overige Shin Megami Tensei games. Ditmaal speelt het spel zich af in het moderne Japan en ben jij – wederom als naamloos karakter – een student die samen met een selectief groepje klasgenoten tegen de shadows vecht. De shadows zijn gevaarlijke wezens die in de late uurtjes dood en verderf zaaien.

Het spel is een typische turnbased “dungeon crawler“  maar dit keer overgoten met een “sims” sausje.

Het spel is een typische turnbased “dungeon crawler“ maar dit keer overgoten met een “sims” sausje. Deze simulatie-segmenten bepalen in grote mate de progressie die je als karakter doormaakt in het verdere verloop van het spel. Iedere dag om middernacht stopt de tijd en treedt het fenomeen “the Dark Hour“ in. Tijdens dit 25e uur gebeuren er zeer vreemde zaken in het stadje en herrijst er zowaar op de plek waar je school staat, een heuze toren met de naam Tartarus. Een groep studenten die dit 25e uur ervaren krijgen via het geheime genoodschap SEES de opdracht om deze mysterieuze toren te verkennen. Vanzelfsprekend ben jij één van deze uitverkorenen.

Tijdens de dag, volg je de lessen, spreek je medestudenten aan en leg je op deze manier de basis voor vriendschappen. Je sluit je aan bij diverse clubs en gaat op onderzoek uit in de stad. In deze simulatie-segmenten bouw je diverse statistieken op zoals intelligentie, charisma, en moed. Tussen deze segmenten moet je rust nemen zodat dit zich niet later op de dag wreekt als je een belangrijke afspraak hebt of in de nachtelijke uurtjes op onderzoek gaat in Tartarus. Je statistieken beinvloeden de mensen die je ontmoet en de activiteiten die je met hen onderneemt. Deze “social links” zijn belangrijk omdat deze de sterkte bepalen van je Persona’s. Persona’s zijn demonen die je oproept om tegen de shadows te vechten. Het meest controversiële element van Persona 3 is wel de methode om een demoon op te roepen. Met behulp van een “evoker”, een soort pistool dat je op je slaap richt, roep je de meest vreemde en wonderlijke wezens op. Het blijft apart om karakters te zien die zichzelf keer op keer door hun hoofd schieten. Niet voor de tere zieltjes dus. Veel van de Persona’s en spells die je overigens tegen komt zijn afgeleid van de eerder Shin Megami Tensei delen. Zo is “Dia” een toverspreuk die je karakters weer beter maakt en is “Jack Frost” als Persona weer van de partij. Bovendien kun je je Persona’s fuseren in the “Velvet Room“ waardoor ze nog sterker worden.

Tartarus is een heus labyrint die je telkens om middernacht bezoekt met als enige doel om de uitgang te vinden. Het spel is dan het best te vergelijken met Nocturne, echter zijn je vijanden zichtbaar op het speelveld. Je kunt het gevecht met de shadows activeren door ze een ferme klap te geven met je zwaard. Op deze wijze kun je een verassingsaanval uitvoeren waardoor je direct in het voordeel bent. Echter kunnen de shadows ook eerder toeslaan waardoor jij en je “party“ in de problemen komen. Na de eerste aanval verandert je gezichtsveld in een, voor de Shin Megami Tensei serie, zo karakteristieke turnbased speelveld. Ditmaal kun je alleen je eigen karakter besturen. Je metgezellen worden door de “artificial intelligence“ van het spel gecontroleerd. Gelukkig zijn je vrienden redelijk slim maar het voelt toch vreemd aan omdat je hun acties niet kunt beinvloeden. Als je erin slaagt om elke vijand neer te halen, kun je een enorme krachtige aanval uitvoeren.

De graphics zijn om te smullen, met name als je houdt van de typische “anime“ look die zo kenmerkend is in het land van de rijzende zon. Hoewel het grootste deel van de Persona’s door Kazuma Kaneko zijn gemaakt, zijn de karakters ontworpen door Shigenori Soejima. Hij deed dat ook voor de ingame-karakters van Persona 2 en Stella Deus. Eveneens van de hand van Atlus. Verwacht in Persona 3 veel tekst die je moet lezen en doorklikken, al zal dit voor de meeste RPG liefhebbers geen probleem zijn. Persona 3 weet gelukkig een boeiend verhaal te vertellen. Ik ben zelf minder te spreken over de muziek. Deze is veel hipper en moderner dan Nocturne maar roepen bij mij een zwaar “Japans Pop” gevoel op. Wellicht dat anderen het wel kunnen waarderen. Bijzonder en vernieuwend klinken de popdeuntjes wel. De meeste liedjes hebben vocals.

Persona 3 zet de standaard neer voor veel RPG’s, een bijzondere game met veel sfeer en stijl.

Persona 3 vindt over een geheel schooljaar plaats. Het spel kan repetief worden. In de nachtelijke uurtjes wandel je door de eindeloze gangen van Tartarus. Jammer genoeg hebben de gangen weinig variatie in de achtergronden. Hierdoor krijg je soms het gevoel dat de game een beetje voortkabbelt. Je tijd overdag maakt dan weer veel goed wanneer je naar school gaat om je “social links“ en je statistieken te ontwikkelen. Naast deze kleine minpunten is het spel erg verslavend. Je blijft spelen om te kijken hoe de karakters zich verder ontwikkelen. Persona 3 zet de standaard neer voor veel RPG’s, een bijzondere game met veel sfeer en stijl. Zoals het een Rivella Light betaamt, een beetje vreemd maar wel lekker.

Score: 92

Copyright © 2009  Snatcher NL